Θεωρώ ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση. Όχι απλώς από μια εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, αλλά από μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση που θα απαντά στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας: την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και τη δημοκρατική κόπωση που παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Για να μιλήσουμε όμως για το μέλλον, οφείλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για το παρελθόν.
Ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και στον οποίο ανήκω εδώ και πολλά χρόνια με περηφάνια, κλήθηκε να διαχειριστεί τη δυσκολότερη ίσως περίοδο της μεταπολίτευσης. Έκανε λάθη, πήρε δύσκολες αποφάσεις και πολλές φορές διέψευσε προσδοκίες. Παρόλα αυτά, η χώρα παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρέμεινε στο ευρώ και ολοκλήρωσε την έξοδό της από τα μνημόνια.
Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αποτυχία εκείνης της περιόδου δεν ήταν δημοσιονομική ή διαχειριστική. Ήταν κυρίως η διάψευση προσδοκιών που δημιουργήθηκαν σε μια κοινωνία εξαντλημένη από την κρίση. Τα συμπεράσματα εκείνης της περιόδου είναι πολύτιμα. Δεν πρέπει όμως να μας κρατούν εγκλωβισμένους. Η κοινωνία δεν αναζητά απαντήσεις για το 2015. Αναζητά απαντήσεις για το 2030.
Γι’ αυτό οφείλουμε να μιλήσουμε για μια σύγχρονη αριστερή πολιτική. Για μια Αριστερά που έχει μάθει από τα λάθη της, που γνωρίζει καλύτερα πώς λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έχει αποκτήσει εμπειρία διακυβέρνησης και που μπορεί να συνδυάσει την κοινωνική δικαιοσύνη με την παραγωγή, την καινοτομία και τη βιώσιμη ανάπτυξη.
Παράλληλα, βλέπουμε γύρω μας ένα ανησυχητικό διεθνές περιβάλλον. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύεται ένας ακραίος νεοσυντηρητισμός, συχνά συνδεδεμένος με στοιχεία θρησκευτικού φανατισμού. Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα βλέπουμε την άνοδο ακροδεξιών τάσεων που αξιοποιούν τον φόβο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, καλλιεργώντας ομοφοβικό, ρατσιστικό και διχαστικό λόγο.
Την ίδια στιγμή, οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές αδυνατούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η αβεβαιότητα γύρω από το ασφαλιστικό και η συνεχιζόμενη πίεση στο δημόσιο σύστημα υγείας αποτελούν ζητήματα που αγγίζουν σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια και απαιτούν μια διαφορετική πολιτική προσέγγιση.
Ως νησιώτης, περιμένω να δω συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τη νησιωτικότητα. Περιμένω παρεμβάσεις στο κόστος των μεταφορών, στην πρόσβαση στην υγεία, στη στέγαση — που σε πολλές τουριστικές περιοχές έχει εξελιχθεί σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα — στις πραγματικές υποδομές που έχουν ανάγκη οι τοπικές κοινωνίες, αλλά και στην ακρίβεια που επιβαρύνει δυσανάλογα τους κατοίκους των νησιών.
Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια υποσημείωση στα κυβερνητικά προγράμματα. Οφείλει να αποτελεί οργανικό κομμάτι μιας νέας προοδευτικής πολιτικής πρότασης.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου αποτελεί πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα.
Θεωρώ ότι ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρει δημιουργική έκφραση μέσα στη νέα προσπάθεια της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Όχι ως επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως μια νέα σύνθεση εμπειριών, ιδεών και ανθρώπων.
Παραμένω πεπεισμένος ότι κανένα πρόσωπο από μόνο του δεν μπορεί να δώσει τη λύση. Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας. Χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, προγραμματική σοβαρότητα και συλλογική δουλειά.
Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει το πρόσωπο που διαθέτει τις περισσότερες προϋποθέσεις για να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία.
Όχι επειδή τον θεωρώ αλάνθαστο. Όχι επειδή πιστεύω ότι μπορεί μόνος του να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Και σίγουρα όχι επειδή συμμερίζομαι τη λογική των πολιτικών μεσσιών.
Τον θεωρώ όμως τον μοναδικό πολιτικό του ευρύτερου προοδευτικού χώρου που διαθέτει ταυτόχρονα κυβερνητική εμπειρία, διεθνή αναγνώριση, πολιτικό βάρος και τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα πέρα από τα στενά όρια ενός κομματικού ακροατηρίου.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η νέα αυτή προσπάθεια αξίζει να υποστηριχθεί. Όχι ως μια προσπάθεια επιστροφής στο παρελθόν, αλλά ως μια προσπάθεια διαμόρφωσης ενός νέου πολιτικού χώρου που θα μπορέσει να εκφράσει τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας τα επόμενα χρόνια.
Ως προοδευτικός πολίτης, ως νησιώτης και ως άνθρωπος που εξακολουθεί να πιστεύει ότι η πολιτική οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία, θεωρώ ότι αυτή η συζήτηση αξίζει να ανοίξει. Και αξίζει να συμμετέχουμε σε αυτήν.
