Ένα κλειστο μπαρ στην Μπανανία.

Είμαι ένας κουρασμένος μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Δηλαδή, δεν το παίζω διευθυντής, ούτε δίνω εντολές στο προσωπικό μου πίσω από ένα γραφείο, αλλά ευτυχώς για μένα, πρέπει να είμαι μαζί τους και να δουλεύω, σωματικά και πνευματικά, να μπορώ να αντέχω ακόμα και όταν έχω ήδη συμπληρώσει 10 ώρες και να κάνω άλλη μια βάρδια αν χρειαστεί γιατί δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν με ενοχλεί. Μπορώ να πω πως αν και με κουράζει μου αρέσει και για αυτό συνεχίζω. Πολλές φορές όμως έρχεται μια στιγμή που έστω και για λίγο μετανιώνω για τις επιλογές μου, Και δεν είμαι μόνος μου. Οι περισσότεροι που έχουν μια δική τους επιχείρηση κατανοούν αυτό το θέμα. Πως σκέφτεσαι συχνά πως είναι καλύτερο να είσαι υπάλληλος αντί για εργοδότης. Και σε καταστάσεις κρίσης, η σκέψη αυτή γίνεται ακόμα εντονότερη. Πόσο μάλλον όταν τόσα χρόνια με μνημόνια και άλλα πολλά, έχεις κουραστεί, χρωστάς, έχεις ρυθμίσεις που τρέχουν, προσπαθείς να τα βάλεις όλα σε μια τάξη και πάντα κάτι γίνεται.

Έχω ένα μπαρ που απασχολεί το μίνιμουμ προσωπικό, με εμένα ως βασικό ή επικουρικό αν χρειαστεί κάτι, με ευθύνη για τις εξωτερικές εργασίες, την συντήρηση, την προώθηση, την μουσική, τα μενού, την εκπαίδευση των εργαζομένων, την ομαλή λειτουργία, τις πληρωμές και πολλά άλλα που γίνονται κάθε μέρα. Το μίνιμουμ αυτό μοντέλο μικρής επιχείρησης απασχολεί 3 άτομα φουλ και 2 μερικής σύν τους dj που χρειάζονται γιατί είναι μπαρ που έρχεσαι για να ακούσεις μουσική και να πιείς ένα καλό ποτό. Αρα αφού είμαστε πάνω από 5 άτομα δεν παίρνουμε εμείς, άσχετα αν δουλεύουμε στην επιχείρηση μας, την επιδότηση. Που καταλήγω; οτι μια οποιαδήποτε μικρή επιχείρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος, τις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορεί να ενταχθεί στην επιδότηση.

Θα δοθούν όμως κάποια χρήματα στους εργαζόμενους για να καλύψουν τρέχοντα έξοδα, ενοικια, ψώνια, λογαριασμούς, φάρμακα κτλ κτλ. Ευτυχώς, γιατί χρειάζονται την "πλουσιοπάροχη" στήριξη που είναι γύρω στα 17,7 ευρώ την ημέρα. Πάλι καλά, αν και ελάχιστα, Φαντάσου ένα υπάλληλο με οικογένεια να πρέπει να ζήσει με 800 ευρώ για 2 μήνες, μιας και η μισθοδοσία για τις πρώτες μέρες του Μαρτίου, σίγουρα θα καθυστερήσει με κλειστές επιχειρήσεις.

Η λογική που ακολουθούν δυστυχώς όλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα λέει πως εμείς με τα μπαρ και καφέ έχουμε πολλά λεφτά. Πως κλείνουμε το βράδυ και βάζουμε στις πλαστικές τσάντες τα φράγκα, πως είμαστε το άντρο της ακολασίας και της φοροδιαφυγής. Μάλλον πολλές ταινίες βλέπετε εκεί στα επιτελεία. Είμαστε αυτοί που έχουμε απίστευτους φόρους στα προϊόντα που διαθέτουμε, από τον καφέ μέχρι το κρασί και την μπύρα, αναγκάζοντας μας να ανεβαζουμε τις τιμές -λόγω κόστους- τόσο πολύ που τελικά περιορίζουμε τον τζίρο μας, μιας και δεν είμαστε μαγαζιά πρώτης ανάγκης. Θα γελάσουμε βέβαια μόλις αρθούν τα περιοριστικά μέτρα, γιατί μάλλον τότε εμείς θα είμαστε η πρώτη ανάγκη...

Θα μείνουμε κλειστά όλο τον Απρίλιο και καλά θα κάνουμε, γιατί η υγεία είναι πάνω από όλα. Εμείς όμως σαν ιδιοκτήτες πρέπει να πληρώσουμε ενοίκιο και πάγια της επιχείρησης, συν το δικό μας ενοίκιο και λογαριασμούς. Χάνουμε μια από τις καλύτερες περιόδους για την επιχείρηση μας, το Πασχα, με κόσμο και κίνηση, καλό καιρό και διάθεση για έξω. Χάνουμε όμως μάλλον και τον Μάιο, με ανυπολόγιστες ζημιές και πάλι, άλλη μια καλή περίοδο πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι. Αν πρέπει να γίνει για να γλιτώσουμε κόσμο από την ασθένεια, είμαστε υποχρεωμένοι νομικά και ηθικά να το κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Έτσι ξεκινάμε από Ιούνιο, γιατί εκεί γύρω προβλέπεται να ανοίγουμε, χωρίς τουρισμό ακόμα, μιας και οι τουρίστες κατα που φαίνεται θα είναι σπίτια τους, έχοντας να αντιμετωπίσουμε τον κλασικό ανταγωνισμό -τουλάχιστον εδώ στην περιοχή μας- τα δεκάδες καλοκαιρινά μαγαζιά και μπιτσόμπαρα που γίνονται κλαμπ με άδεια καντίνας... Με λίγα λόγια φέτος είναι μια χαμένη χρονιά. Χρειαζόμαστε δυστυχώς και εμείς την ίδια βοήθεια, όπως και το προσωπικό μας, για να μπορέσουμε απλά να επιβιώσουμε σε πρώτο βαθμό. Αλλά δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι μόνο στα άμεσα έξοδα. Τα έξοδα μας, ακόμα και αν τα βάλεις σε λογικό πλαίσιο είναι πάρα πολλά και χρειάζονται τουλάχιστον 3-4 μήνες καλής δουλειάς για να ισοσκελίσουν μόνο οι ζημιές από την περίοδο που είσαι αναγκαστικά -και καλώς λέω και πάλι- κλειστά. Δεν φαίνεται όμως στον ορίζοντα κάτι τέτοιο.

Δεν είμαστε όμως μια απλή επιχείρηση. Οπως πολλές άλλες που λειτουργουν σε ετήσια βάση σε τουριστικές περιοχές, έχουμε ανάγκη τον τουρισμό. Και χωρίς αυτόν, ότι επίδομα και να πάρουμε στην περιοχή που ζουμε, είναι απλά ημίμετρα χωρίς βάθος χρόνου. Θα  χρειαστούμε λοιπόν και επιπλέον στήριξη, με δόσεις σε πληρωμή ενοικίων, με νέες ρεαλιστικες ρυθμίσεις για όλες τις οφειλές, κουρέματα, δάνεια για έκτακτες δαπάνες και κατανόηση ώστε να μην χαθούν θέσεις εργασίας. Ακόμα όμως και αυτά δεν είναι αρκετά.

Ερχεται μια τουριστική σεζόν χαμένη, πολλοί άνθρωποι χωρίς εργασία και επιχειρήσεις που θα ζητάνε την ελεημοσύνη του κράτους για τις ανάγκες τους. Μια ελεημοσύνη που γίνεται μονόδρομος από την στιγμή που έχουμε αποφασίσει σαν τόπος να ακολουθήσουμε την λογική της Μπανανίας, να πουλάμε μόνο τουρισμό, μιας και δεν έχουμε κάτι άλλο να πουλήσουμε. Η μονο-οικονομία αυτή είναι πάντα καταστροφική σε συνθήκες κρίσεων, όπως αυτής που ζούμε ή μιας άλλης που θα μπορούσε να προέλθει από πολλές άλλες αιτίες, όπως πχ ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία.

Η λογική όμως αυτή της Μπανανίας έγινε με πλάτες των κυβερνητικών πολιτικών των τελευταίων 40 ετών, όταν δόθηκε όλο το βάρος και πάρα μα πάρα πολλά φράγκα στον τουρισμό, με τον κόσμο να παίρνει αναπτυξιακές επιδοτήσεις, για να φτιάξει από οικογενειακά κακόγουστα φτηνιάρικα καταλύματα μέχρι μεγάλες μονάδες και resort που τελικά κατέστρεψαν την ποιότητα φέρνοντας τον τουρισμό με τα βραχιολάκια. Δεν υπάρχει ομαλή οικονομία. Δεν υπάρχουν υποστηρικτικές επιχειρήσεις, πρωτογενούς τομέα πχ, δεν υπάρχουν τοπικά προϊόντα βιοτεχνίας και γαστρονομίας ώστε να μπορούμε να ξανακάνουμε τοπικά μια επανεκκίνηση χωρίς πολλά προβλήματα. Επομένως θα χρειαστούμε κάτι παραπάνω από την ελεημοσύνη του κράτους.

Είναι ευκαιρία λοιπόν αντί να στηρίξουμε και πάλι άμεσα και αβίαστα τον τουρισμό, αυτήν την φορά να αναπτύξουμε τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα ενισχύσει με την σειρά του τον τουρισμό, αφήνοντας όμως περιθώριο κέρδους στην τοπική οικονομία μέσω της παραγωγης. Σταδιακά με την αλλαγή προφίλ του επισκέπτη και την παράλληλη ανάπτυξη μιας οικονομίας που στηρίζεται και σε άλλους πυλώνες, οι κρίσεις θα μπορούσαν να είναι μικρότερες ή πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν.

Είναι η σειρά του κράτους να ανταποδώσει για όλα τα έσοδα που λαμβάνει από τον τουρισμό και να στηρίξει με έξυπνους τρόπους τις τοπικές οικονομίες. Να δούμε με σοβαρότητα μέχρι πότε μπορούμε να επενδύουμε σε νέα δωμάτια και που χρειάζεται τελικά να επενδύσουμε πραγματικα. Θα χρειαστούμε μια γερή χρηματοδότηση που θα μας κάνει να αναθεωρήσουμε το απαρχαιωμένο και προβληματικό μοντέλο στρέφοντας κόσμο από τον τουρισμό στην παραγωγή. Να δοθούν χρήματα σε μοντέλα που παντρεύουν τον τουρισμό με την ανάπτυξη και προώθηση των τοπικών προϊόντων, που αφήνουν λεφτά πραγματικά στην τοπική οικονομία, που προσφέρουν στην ανάπτυξη των μικρών επιχειρήσεων που θα μπορούν στην συνέχεια να πουλάνε ακόμα και στο εξωτερικό. Τυποποιημένα και ελεγχόμενα, όχι μόνο λάδι και κεραμικά, αλλά σάλτσες και αλλαντικά, ψαρικά και τυροκομικά, ζυμαρικά και νέα σύγχρονα οινοπνευματώδη. Να επενδύσουμε στην καλαισθησία και τον πολιτισμό, στην βιοτεχνία και την δημιουργικότητα, στον έξυπνο τουρισμό εμπειριών και να ξεφύγουμε από το sun-sea-sex που έχει ως αποτέλεσμα την σταθερή μείωση της ποιότητας και την συνεχή σπατάλη πόρων σε ένα νησί που τους έχει ανάγκη. Πόσα άλλα resort θα αντέξουμε; Πόσα εργοστάσια ΔΕΗ χρειαζόμαστε ακόμα;  Πόσα φράγματα; Πόσες ακόμα δημόσιες παραλίες θα χαθούν σε "αποκλειστική" χρήση; Πόσο ακόμα θα μεταβληθεί το τοπίο για να εξυπηρετήσει τους τουρίστες που δεν βγαίνουν έξω από το ξενοδοχείο τους;

Το ξέρω ότι το πήγα από το προσωπικό στο γενικό, αλλά το θέμα μας αυτήν την στιγμή δεν είναι αν θα επιβιώσω εγώ, αλλά πως θα θωρακιστούμε όλοι μας, ώστε να μην χρειάζεται η ελεημοσύνη κανενός όταν υπάρχει τέτοια ανάγκη όπως η τωρινή και να κοιτάξουμε το μέλλον με καλύτερες προοπτικές.

H ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦ(Ρ)Ο

Το αποτρόπαιο παράδειγμα με την θανάτωση των 17 κακότυχων ζώων, δεν είναι μάλλον αρκετό για να ξυπνήσει επιτέλους τα φιλοζωικά μας ένστικτα...

Η τάφρος είναι κομβικό σημείο στην ζωή της παλιάς πόλης, όχι μόνο για την δυνατότητα πανέμορφης περιπατητικής συζητήσεως, παιχνιδιού, άθλησης αλλά και για βόλτα των κατοικίδιων, υπό την προϋπόθεση να τηρούνται οι κανόνες ασφάλειας και ευπρέπειας (φίμωτρο, σακούλες απορριμάτων κτλ).

Έχω τέσσερις μικρούς σκύλους που απολαμβάνουν τα παιχνίδια και το τρέξιμο στην Τάφρο. Συχνά συναντώ και άλλους φίλους με τα κατοικίδια τους στην βόλτα μας. Η πρόσφατη ιστορία με την φόλα μας έχει αναστατώσει γιατί ξαφνικά αισθανόμαστε ανασφάλεια για τα "φιλαράκια" μας, ακόμα και σε έναν χώρο που κανένας δεν έχει προφανή "λόγο" να τα ενοχλήσει.

Αν οι υπεύθυνοι του χώρου, θεώρησαν σκόπιμο να τοποθετήσουν δηλητηριώδη παγίδες για να μην πηγαίνουμε με τους σκύλους μας εκεί, δεν θα ήθελα καν να το σκέφτομαι!!! Σε περίπτωση που το είναι μεμονωμένο περιστατικό κάποιου "διαταραγμένου" συμπολίτη μας, δεν θα πρέπει να γίνουν έλεγχοι και να ενεργοποιηθεί και η αστυνομία;

Αν λοιπόν ένα παιδί πάει με τον σκύλο του βόλτα, παίζουν, φάει το σκυλί φόλα και πεθάνει στα χέρια του, γνωρίζουμε όλοι τι θα συμβεί. Ο μόνιμος ψυχικός τραυματισμός του και η ανούσια απώλεια μιας ζωής και μιας συντροφιάς, προς όφελος τίνος; Δε θέλω καν να σκεφτώ την τυχόν έκθεση σε πανίσχυρο δηλητήριο του ίδιου του παιδιού...

Μήπως δεν θέλουν τα παιδιά και τα σκυλιά να παίζουν ή εμάς να κάνουμε την βόλτα μας με δήθεν πρόφαση του "αρχαιολογικού" χαρακτήρα; Καταλαβαίνουμε, όλοι εμείς που με σεβασμό στο χώρο τον χρησιμοποιούμε πως υπάρχουν μερικοί ανεύθυνοι που απλά αφήνουν τα κόπρανα των ζώων τους και προκαλούν κάθε λογής προβλήματα, αλλά αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με απλή σύσταση ή και πρόστιμο σε συνεννόηση με την δημοτική αστυνομία και δεν είναι φαινόμενο που μπορεί να καταπολεμηθεί με "θανατο" του ζώου. Γιατί επιτέλους δεν τοποθετούν καλαίσθητους κάδους απορριμμάτων για να μπορούμε και εμείς να ξεφορτωνόμαστε εύκολα τις ακαθαρσίες που μαζεύουμε; Η ολική απαγόρευση μέσω εκφοβιστικών μεθόδων, που απαγορεύονται ρητά από την ΕΕ, και μας ντροπιάζουν στο εξωτερικό δεν είναι λύση. Αλλά ας μην γελιόμαστε, η τάφρος κατασκευάστηκε ως τόπος θανάτου...Εκτός κι αν δεν θέλουν καν να είμαστε φιλόζωοι.

Κατανοώ τις προεκτάσεις του θέματος και τις ευθύνες τόσο των "ιδιοκτητών" κατοικίδιων, όσο και της πολιτείας, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί μια λογική λύση.

Η φιλοζωία είναι πολιτισμός, δείχνει σεβασμό και προάγει την υπευθυνότητα. Και πάλι ευελπιστώ να μην είναι πολιτική κάποιων αλλά απλό μεμονωμένο περιστατικό...

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΕ ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΠΗΓΩΝ

Γκιζάνι. Το μικρό ψάρι ζει μόνο στο σμαραγδένιο νησί και θεωρείται απειλούμενο είδος

Με χλωρίνη εξοντώνουν το σπάνιο γκιζάνι της Ρόδου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Ζαχαριάδης

ΑΓΝΩΣΤΟΙ, χρησιμοποιώντας χλωρίνη, εξόντωσαν μεγάλο μέρος από τον πληθυσμό του σπάνιου ψαριού του γλυκού νερού γκιζάνι, που ζει μόνο στη Ρόδο. Η εγκληματική ενέργεια έγινε σε λίμνη των Επτά Πηγών και μαζί με το γκιζάνι εξοντώθηκαν και πολλά χέλια, καβούρια και μικρές χελώνες που ζουν στην ίδια περιοχή. Πρόκειται για μεγάλη καταστροφή, δεδομένου ότι το γκιζάνι θεωρείται από τα πιο απειλούμενα ψάρια των γλυκών νερών της Ευρώπης. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι σε άλλες περιοχές της Ρόδου (όπως π.χ. η λίμνη των Νάνων) έχει εξαφανιστεί, ενώ τελευταία εμφανίζεται συνεχής τάση μείωσης του πληθυσμού του. Επιστήμονες του Υδροβιολογικού Ινστιτούτου Ρόδου μετέβησαν χθες στις Επτά Πηγές, όπου πράγματι διαπίστωσαν την καταστροφή. Μάλιστε βρήκαν γύρω από τη λίμνη και οκτώ μπουκάλια χλωρίνης, που προφανώς χρησιμοποίησαν οι άγνωστοι δράστες. «Εκτίμησή μας είναι ότι οι δράστες είχαν κύριο στόχο να πιάσουν τα χέλια», είπε στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ανδρέας Ζούλας, ο οποίος προσέθεσε ότι «ρίχνοντας το υγρό μπόρεσαν να ζαλίσουν τα χέλια για να τα ψαρέψουν, παράλληλα όμως προκάλεσαν και τη θανάτωση των σπάνιων ψαριών». Το γκιζάνι είναι ψάρι μικρού μεγέθους (φτάνει έως 12 εκ. μήκος), ζει αποκλειστικά στα γλυκά νερά της Ρόδου και προστατεύεται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από την ελληνική νομοθεσία, καθώς θεωρείται «είδος προτεραιότητας» και περιλαμβάνεται στο Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Όπως λέει η ιχθυολόγος Μαρία Φωκά, το γκιζάνι απαντά σε πολλά ρέματα, υδατοδεξαμενές και πηγές της Ρόδου και θεωρείται ένας «μικρός πρωταθλητής της επιβίωσης» γιατί καταφέρνει να ζει στο εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον των ρεμάτων, που τοv χειμώνα πλημμυρίζουν και το καλοκαίρι στο μεγαλύτερο μέρος τους ξεραίνονται. Το γκιζάνι ζει μέχρι τρία χρόνια και αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το όνομά του πήρε από τον Ιταλό καθηγητή Αλεσάντρο Γκίζι, που το εντόπισε στη Ρόδο αρχές του 1900.