Καήκαμε εδώ και χρόνια...

Είναι σήμερα 24 Ιουλίου του 2008

Είμαι στην θέση σήμερα να γνωρίζω το φύλου του παιδιού μου. Αγόρι. Θα γεννηθεί μάλλον αρχές του 2009 αν όλα πάνε καλά. Ωραία και καλά;

Όχι δυστυχώς, η Ρόδος που αγαπώ, τα δάση στην νότια πλευρά του νησιού καίγονται εδώ και τρεις μέρες. Καίγονται από κάποιον που έβαλε φωτιά για να κάψει τα χόρτα του, αλλά καίγονται επίσης και από τους άσχετους που δεν μπορούν να συντονιστούν και να οργανώσουν επιτέλους ένα σοβαρό σύστημα πυρόσβεσης. Ένα σύστημα που δεν θα αφήνει πολύτιμο χρόνο να χάνεται, και δάση να παραδίδονται στο έλεος της πυρκαγιάς. 

Θυμάμαι το ορεινό φεστιβάλ, που περπατούσαμε στον Ίγκο, που κατεβήκαμε με κάποιους φίλους μέχρι το ποτάμι, με την υπέροχη αίσθηση του δάσους και της πρωινής πάχνης. Που παίζαμε μουσικές και κοιτούσαμε με θαυμασμό αυτό το υπέροχο δάσος. Και έρχεται στο κινητό μου το μήνυμα του φίλου μου Φιλήμωνα να με προσγειώσει στην πραγματικότητα:

"Η κατάσταση είναι πια τραγική! Δεν σώνεται τίποτα! Όποιος μπορεί ας βοηθήσει!"

Ο φίλος που μαζί καθόμασταν και βλέπαμε το δάσος, που μαζί πίναμε σούμα ακούγοντας τις μουσικές. Που τώρα θρηνεί για τον χαμό του χωριού του, που είναι περικυκλωμένο από τις φλόγες. 

Θα έρθει το 2009, και τι θα δείξω στο παιδί μου; Το μέρος που αγαπήσαμε, άσχετα αν δεν είμαστε από την περιοχή, καμμένο. Πράσινο θα το θυμάμαι, πράσινο τοπίο, πεύκα και ρυάκια. Βράχια να ξεπροβάλλουν μέσα από το πράσινο. 

Πότε θα ξαναπρασινίσει; 70 χρόνια λένε οι ειδικοί για να ξαναγίνει όπως ήταν πριν τρεις μέρες, 7-10 για να ξαναπρασινίσει λίγο...

Θα με ρωτάει το παιδί μου... "καλά μπαμπά, εδώ περνούσατε καλά;"

Και μέσα σε όλα αυτά, η κεντρική εξουσία να σφυρίζει αδιάφορα. Το κράτος της Αθήνας να ξοδεύει σε ρεμούλες και μίζες, σε σκάνδαλα και σε προμήθειες όλα αυτά τα χρήματα που θα μπορούσαν να αγοράσουν 1000 πυροσβεστικά. Όχι μόνο για μας εδώ στην Ρόδο, αλλά για όλους στην χώρα αυτή. Να προσλάβουν ΜΟΝΙΜΟΥΣ πυροσβέστες που να φτιάχνουν και να μεριμνούν τις υποδομές τον χειμώνα για να μην καιγόμαστε το καλοκαίρι. 

Το κράτος όμως εξακολουθεί να μας γράφει. Είτε με διακοπές χρηματοδοτήσεων, είτε με σνομπ πολιτική, είτε με εσκεμμένη κεντρολαγνεία, που αποδυναμώνει την αυτοδιοίκηση, τους ανθρώπους δηλαδή που γνωρίζουν περισσότερο την κατάσταση σε κάθε περιφέρεια και κάθε δήμο, όπως και τον τρόπο να την χειριστούν. Αυτοί ουτε καν στις ειδήσεις δεν μας έχουν, ακόμα και στον χάρτη για τον καιρό, δεν υπάρχουμε.

Γιατί βρε παιδιά να τους ανεχθούμε άλλο; Γιατί να δεχόμαστε στις πλάτες μας ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται; που δεν βάζουν καν στις πρώτες ειδήσεις τον χαμό που ζούμε; 

Δεν μας φταίνε οι ξένοι, δεν μας φταίνε οι εργάτες, δεν μας φταίνε οι μαύροι και οι κίτρινοι, οι Εβραίοι και οι Εγγλέζοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, οι δεξιοί και οι κομμουνιστές.

ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ. 

Που τους ανεχόμαστε και δεν τους διώχνουμε στα σπίτια τους. Που δεν ζητάμε δύναμη στην τοπική κοινωνία και αυτοδιαχείριση. Που δεν κρατάμε όλους τους παραγόμενους χρηματικούς πόρους για να ομορφύνουμε και να προστατέψουμε τον τόπο μας. Που το μόνο που μας ενδιαφέρει όταν έρθουν οι εκλογές είναι να μας βολέψουν σε μια θέση.

Στ΄άναθεμα να πάνε...

Τι θα δώσουμε βρε στα παιδιά μας; Καμμένη γη ή προστασία και μέριμνα; Αποφασίστε τώρα που είναι ακόμα νωρίς, άσχετα με το αν ακόμα καιγόμαστε...

 

Φεστιβάλ Γελοιογραφίας

Αν θέλετε να δείτε τον αντίκτυπο που έχει η έκθεση σε σημερινούς όρους (που σημαίνει πόσο ψηλά στα αποτελέσματα αναζήτησης είναι στο google), κάντε το πείραμα μόνοι σας.

Από την πλευρά του, το Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης, έχει επιφορτιστεί με την διοργάνωση της Τριενάλε Χαρακτικής, ένα μεγάλο επιδοτούμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα που θα απασχολήσει όλους τους χώρους του. Είναι λογικό να μην υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος ούτε κι οικονομικοί πόροι. Αλλά ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να μιλήσουμε για μια προσπάθεια που μπορεί να γίνει ακόμα κι τον Οκτώβριο, εντάσσοντας την στην γενικότερη πολιτική επιμήκυνσης της τουριστικής κίνησης στο νησί μας.

Επειδή σαν Δημοτική Πινακοθήκη είχαμε βοηθήσει τότε τον κ. Βαγγέλη Παυλίδη να στήσει την πρώτη έκθεση, στην στοά της νομαρχίας, κάτι τέτοιο μπορεί να ξαναγίνει εύκολα. Ακολούθησαν άλλες δύο πετυχημένες εκθέσεις, με πλήθος συμμετοχών και εξαιρετικών σχολίων από τον εγχώριο και διεθνή τύπο. Από τότε όμως που τα συζητούσαμε και παρά τους ωραίους λόγους διαφόρων για τον διεθνή χαρακτήρα και την σημασία της, δεν έγινε καμιά κίνηση, σε ένα θέμα που είναι εξαιρετικό, έχει επιμορφωτικό χαρακτήρα, έχει όλα τα χαρακτηριστικά και τις προυποθέσεις για μαγέλη προβολή του νησιου (ή την Angoulême την γνωρίζω μόνο εγώ;).

Να κανονίσουμε λοιπόν που θέλουμε να ξοδεύουμε τα λεφτά για τον πολιτισμό ώστε να πιάνουν τόπο, να μην έχουν μονοδιάστατο ή εσωτερικής κατανάλωσης χαρακτήρα. Να μην απαξιώνουμε επιτέλους τους ανθρώπους όπως τον Βαγγέλη Παυλίδη, έναν εξαιρετικό καλλιτέχνη, με τεράστια συνεισφορά στην Ρόδο (έχετε δει την απίστευτη εικονογραφημένη ιστορία της Ρόδου), προτάσσοντας δικαιολογίες οικονομικού χαρακτήρα, όταν ξοδεύονται για τραπεζώματα και δεξιώσεις άπραγων υπουργών, χιλιάδες....

Για ποίο λόγο να μην αναζητηθούν χορηγοί από τον τουριστικό / επαγγελματικό χώρο, να μην συσταθεί μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που θα διοργανώνει την εκδήλωση, και να προωθηθεί μέσα από την β'-μια εκπαίδευση, ώστε να γίνει επιτέλους θεσμός που θα προωθείται από όλους μας, χωρίς να κοιτάμε πολιτικές κληρονομιές και συμπάθειες; Απευθύνομαι σε όλους τους φίλους μου, ακόμα και σε όλους αυτούς που με κοιτούν με στραβό μάτι, να μην αφήσουν μια τέτοια ευκαιρία ανάδειξης του τόπο μας να πάει χαμένη.

Reportage Without Frontiers Petition

Reportage Without Frontiers Petition

4th international cartoon festival...not

χμ.... είναι 2008, η χρονιά που υποτίθεται θα έπρεπε να φιλοξενήσει το 4 φεστιβάλ γελοιογραφίας που είχε πάνω από 700 συμμετοχές από πάρα πολλές χώρες την προηγουμένη φορα, πριν αλλάξει η δημοτική αρχή... Η νέα αρχή δεν το έχει συζητήσει καν, φοβάται; δεν θέλει μια διοργάνωση δοκιμασμένη, με προβολή σε όλο τον κόσμο και από όλα τα μέσα; Έχει μήπως πολιτικά προβλήματα με τον υπεύθυνο κ Β. Παυλίδη; Ή πιστεύουν πως η πολιτιστική τους ατζέντα είναι τόσο γεμάτη που δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο; Αλλά ξέχασα, είμαστε ψευτοκουλτουριάρηδες και ελιτιστές...

Θα το κινήσω το θέμα στο ΔΣ του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης, αλλά δεν βλέπω φως....

Η συνέχεια της παλιάς ιστορίας

Με δυσπιστία παρακολουθούμε την πολιτική των υπευθύνων σχετικά με την προστασία σημαντικών αρχαιολογικών και πολιτιστικών θησαυρών στην μεσαιωνική πόλη της Ρόδου.
Από την μια, η ανεξέλεγκτη κίνηση οχημάτων σε μια ευαίσθητη περιοχή και η αδράνεια των ελεγκτικών μηχανισμών της τροχαίας και της δημοτικής αστυνομίας, ίσως λόγω υποστελέχωσης, να δώσουν επιτέλους μια λύση σε αυτό το πρόβλημα, μας φέρνει καθημερινά αντιμέτωπους με σκηνές "απείρου κάλους", όπου νευρικοί οδηγοί, εγκλωβισμένοι στα σοκάκια της παλιάς πόλης, κορνάρουν στο "ενοχλητικό" τουριστικό γκρουπ που περιηγείται εκείνη την στιγμή.
Από την άλλη, κάθε καταστηματάρχης που θέλει να παρανομήσει, μπορεί να βγάλει έξω την πραμάτεια του, να τραβάει τους πελάτες μέσα, να βάζει προβολείς χιλιάδων βατ, ώστε να ξεχωρίζει μέσα στο μεσαιωνικό σκότος, να απλώνει τραπεζοκαθίσματα σε σημείο που κι η πεζή κυκλοφορία να εμποδίζεται, ακόμα και να κατασκευάζει επεκτάσεις από ξύλο ή λαμαρίνα που φυσικά δεν έχουν καμιά έγκριση. Και ενώ όλοι σφυρίζουν αδιάφορα, προσδοκώντας το βραχυπρόθεσμο κέρδος, οι κάτοικοι εκνευρίζονται συνεχώς, είτε από την οπτική είτε από την ηχητική όχληση, μιας και συγκεκριμένοι υπεύθυνοι νυκτερινών καταστημάτων θεωρούν πως όσο πιο δυνατά ακούγονται στα πέριξ, τόσο περισσότερους πελάτες θα έχουν. Κάποια σπίτια καταρρέουν, μιας και δεν μπορούν να επισκευαστούν εύκολα ή δεν υπάρχει θέληση πλέον για να ζήσει λογικός άνθρωπος όλο το χρόνο εκεί... Εμείς οι κάτοικοι και οι φίλοι της μεσαιωνικής πόλης καθημερινά βιώνουμε προβλήματα που μπορούν να λυθούν εύκολα, αν υπάρξει θέληση. Δεν είμαστε εναντίον κανενός, απλά να σεβόμαστε τον τόπο που μας δίνει ψωμί ζητάμε.
Ήπιες μορφές εκμετάλλευσης δεν υπάρχουν, η υποστήριξη σε ανθρώπους και οργανισμούς που αγαπούν τον τόπο τους και προσπαθούν δίνεται μετά βίας, ενώ ο τουρίστας ακόμα θεωρεί την περιοχή μαγευτική, μόλις φύγει από τα κεντρικά σημεία και περιπλανηθεί στα σοκάκια. Αυτό και μόνο, κάτι θα έπρεπε να μας πει.
Κατά τα άλλα μιλάμε για ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, που έχει αφεθεί στην τύχη του, με τμήματα του παλατιού να καταρρέουν και με προγραμματικές συμβάσεις για αποκατάσταση και ανάδειξη των μνημείων να έχουν παγώσει. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, ο πολιτισμός δεν είναι απλά μια βιτρίνα μουσείων και η Ακρόπολη, αλλά στοιχείο της καθημερινότητας μας που τείνει να εκλείψει. Δεν σεβόμαστε την ιστορία μας, ας σεβαστούμε τουλάχιστον και ας αναδείξουμε κάτι που μας φέρνει εισόδημα...

Παλιά Πόλη

απογοήτευση...

ξεκίνησε και πάλι η φετινή σεζόν και όλα δείχνουν να είναι τα ίδια με πέρσι...
Αυτοκίνητα να κλείνουν τους δρόμους, ζητιάνοι σε κομβικά σημεία, ηχορύπανση από τους γνωστούς με τα ηχεία σε μέγεθος ντουλάπας, σκουπίδια και χόρτα σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους, μηχανάκια τρέχουν σαν δαιμονισμένα, εμπόριο ναρκωτικών σε σοκάκια και πλατείες, τραπεζάκια, ομπρέλες και κακογουστιά σε όλο της το μεγαλείο.

Δεν υπάρχει ελπίδα βρε παιδιά για αυτήν εδώ την πόλη;

Zeitgeist

είναι απλά μια θεωρία, αλλά σίγουρα οι αντίθετες απόψεις από τις καθημερινά προβαλλόμενες, αξίζουν μια ακρόαση.

Ορεινός Αντίλογος

Το παρακάτω είναι η απάντηση μου στους προβληματισμούς του Γιώργου Παστρικού, από το εξαιρετικά ενδιαφέρον blog του http://rhodesnature.blogspot.com/

"Καταρχήν αγαπητέ μου Γιώργο χαίρομαι που έχεις τόσο πολλές οικολογικές ανησυχίες, κάτι που πρέπει να γίνει βίωμα στον κόσμο πλέον. Κατανοώ πλήρως το περιεχόμενο του προβληματισμού σου, σε μια ιδιαίτερη περιοχή του νησιού μας, με δραστηριότητες που δεν μπορούν να ταιριάξουν με την αρμονική ισορροπία της περιοχής τις υπόλοιπες μέρες.
Θα μου πεις τώρα, τι δουλεία έχω με το φεστιβάλ αυτό, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς (ανάλογα πως το βλέπει κανείς...), είμαι μέλος του συλλόγου. Η φύση απειλείται από τον θαυμασμό; από την δυνατότητα εκτίμησης μιας κατάστασης κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες, σε εποχή που μπορεί να αποφευχθεί ο κίνδυνος φωτιάς; Δεν μπορώ να μην αποδεχθώ τους προβληματισμούς σου, γιατί κανένας λογικά σκεπτόμενος και σεβόμενος την φύση δεν θα μπορούσε να μην τους έχει. Πότε όμως δόθηκε η ευκαιρία σε τόσο πολύ κόσμο να βρεθεί σε συνθήκες δάσους και να μπορέσει να εκτιμήσει αυτό που προσφέρει; Ο πραγματικός κίνδυνος για την φύση είναι δηλαδή ένα τετραήμερο φεστιβάλ που δίνει την ευκαιρία στους συμπολίτες μας να την δουν από κοντά και να ανακαλύψουν την γοητεία της; Ξέρεις πόσοι έκαναν κάμπινγκ για πρώτη φορά; Πόσοι αναλογίστηκαν τις επεκτατικές δραστηριότητες διαφόρων σε αντίστοιχες περιοχές όπου το δάσος είναι πλέον παρελθόν; Και να ήταν μόνο αυτό. Ζούμε σε μια περιοχή όπου το σύνολο των δραστηριοτήτων που έχουν να κάνουν με τον τουρισμό, καθημερινά εξαφανίζει παραλίες, στρώνει βουνά, κόβει δέντρα, δημιουργεί ανάγκες για φράγματα και μειώνει τους πόρους του νησιού μας αλόγιστα. Επιτίθενται με μεγάλες μονάδες και ιδιωτικοποιήσεις "φιλέτων" όπως τα ονομάζουν, σε όλο το νησί, χωρίς σχεδιασμό, προκαλώντας μόνιμες βλάβες, αναζητώντας αχόρταγα ενέργεια για τα μη κλιματολογικά προσαρμοσμένα τερατουργήματα τους, μας αναγκάζουν για χάρη της "ανάπτυξης" να αποκτήσουμε και δεύτερο εργοστάσιο ΔΕΗ, η να γεμίσουμε τις πλαγιές των βουνών με ανεμογεννήτριες (αλλά ακόμα και αυτό δεν γίνεται). Το Φεστιβάλ έχει θετικό αντίκτυπο προς την φύση, διδάσκει πως πρέπει να προστατεύεται με νύχια και με δόντια, ακόμα και για να την "χαιρόμαστε" κάτι που κάθε λογικός άνθρωπος θα το θεωρήσει εγωιστικό.
Και να ξέρεις πως αν γίνει κίνηση να χαρακτηριστεί δρυμός όλη η περιοχή, όπως θα έπρεπε και η περιοχή του Προφήτη Ηλία, όλοι όσοι έχουμε πραγματικές οικολογικές ανησυχίες θα τρέξουμε να υποστηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια. Για να καταλήξω, έχεις κάθε δίκιο να δημοσιοποιήσεις τους προβληματισμούς σου, όμως μήπως ο στόχος έπρεπε να είναι αλλού;"


φυσικά και είναι σε δημόσια θέα, διαφορετικά δεν θα έμπαινα καν στην διαδικασία δημοσίευσης του. Ας αρχίσει έτσι ένας εποικοδομητικός διάλογος σχετικά με τους λόγους ύπαρξης του φεστιβάλ, και τις δυνατότητες "προσαρμογής" του σε περισσότερο οικολογικά πλαίσια. Τίποτα δεν είναι τέλειο ώστε να μην χρειάζεται βελτίωση. Από την άλλη όμως, όπως επισημαίνω και στον φίλο Γιώργο, τα οικολογικά προβλήματα της Ρόδου, και της περιοχής κατ' επέκταση, είναι πολύ σημαντικότερα, πολύ πιο δύσκολο να λυθούν και με μεγαλύτερες προεκτάσεις, έτσι θεωρώ και την αντίδραση σε μια διοργάνωση που σκοπό έχει όχι το κέρδος, αλλά μέσω του εθελοντισμού, να μας φέρει πιο κοντά, εν μέσω του χειμώνα, με την ξεχασμένη, από τους περισσότερους, ομορφιά της φύσης του τόπου μας.

περι ορέξεως

είχα την χαρά να φιλοξενησω μερικους φίλους σπίτι μου χθές, για να μπορέσουμε να φάμε και να πιουμε ποιοτικά, με όλα τα απαραίτητα συνοδευτικά. Πιστευώ πως πρέπι να μοιραστώ την συνταγή για το αρνί που έφτιαξα χθές, μιας και ήταν εξαιρετικό το αποτέλεσμα.

 

1/2 αρνι χωρίς κεφάλι γύρω στα 3 κιλά με συκώτι και εντόσθια.

12 μεσαίες πατάτες ή 1 φλυτζάνι ρύζι

1 λίτρο ξηρό κρασί

εστραγκόν, δυόσμο, μέντα, αλάτι, καγίεν, δεντρολίβανο, αλάτι.

 

τοποθετουμε το αρνι με τα εντόσθια του μέσα σε γάλα από την προηγούμενη μέρα. Πριν ξεκινήσουμε τα ξεπλένουμε με κρύο νερο. Βάζουμε το αρνί μέσα σε μεταλλική γάστρα (dutch oven) και καρικεύουμε κυρίως με εστραγκόν και λιγοτερο με μέντα, δεντρολίβανο, αλάτι και καγίεν έτσι ώστε να πάνε πάντου γύρω γύρω από το αρνί. Κλείνουμε την γάστρα χωρίς νερό και την βάζουμε στο φουρνο στους 140 βαθμούς για τουλάχιστον 5-6 ώρες (καλό είναι να το βάλετε από το βράδυ μέχρι το πρωί στο φουρνό στους 130 βαθμούς). Αυτό είναι έτοιμο, απλά κάποια στιγμή γύρω στην μέση του μαγειρέματος το γυρίζουμε και από την άλλη πλευρά)

 

Τα εντόσθια τα κόβουμε σε κυβάκια, αφου τα ξεπλύνουμε και αυτά από το γάλα, και τα τσιγαρίζουμε με αλάτι μόνο, σε βαθύ τηγάνι με καπάκι ή κατσαρόλα, με ελαιόλαδο μέχρις ότου να ψηθούν καλά απ' 'εξω. Προσθέτουμε όλο το κρασί, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σκεπάζουμε. Μισή ώρα μετά, ανοίγουμε το καπάκι, και αφήνουμε τα υγρά να εξατμιστουν.

 

Τις πατάτες, τις καθαρίζουμε καλά από το χώμα, με ένα σφουγγάρι, δεν τις ξεφλουδίζουμε ούτε τις κόβουμε, και τις βάζουμε να βράσουν σε μια κατσαρόλα με αρκετό νερο με αλάτι για περίπου μισή ώρα. Τίς βάζουμε μετά σε ταψί, τις κόβουμε μόνο στην μέση, ρίχνουμε ελαιόλαδο και καρικεύουμε με τα ίδια μπαχαρικά όπως και το αρνί, με περισσότερο δεντρολίβανο. Ψήνουμε στον φουρνο για περίπου 20 λεπτά στους 200 βαθμούς.

 

Σερβίρονται όλα μαζί, και μπορείτε να στραγγίξετε το ζουμί της γάστρας σε ένα μπώλ, να το ανακατέψετε με καυτερή μουστάρδα και λίγο κόρν φλάουρ για να φτιάξετε μια σάλτσα.

 

Στα εντόσθια μπορείτε να προσθέσετε και 1 φλυτζάνι ρύζι για ριζότο, αλλά τότε θα χρησιμοποιήσετε μόνο την μισή δόση (το υπόλοιπο μπορεί να μπει στην κατάψυξη μόλις κρυώσει για μελλοντική χρηση). Προσθέστε και νερό -λίγο λίγο- και ανακατεύετε συνέχεια μέχρις ότου να είναι έτοιμο.

 

Συνοδέψτε με κρασί Νεμέας... θα χρειαστείτε αρκετό και καλό!

 

Εύχομαι να το δοκιμάσετε και να μην έχασα απλά το χόρονο μου γράφωντας!!!

H ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦ(Ρ)Ο

Το αποτρόπαιο παράδειγμα με την θανάτωση των 17 κακότυχων ζώων, δεν είναι μάλλον αρκετό για να ξυπνήσει επιτέλους τα φιλοζωικά μας ένστικτα...

Η τάφρος είναι κομβικό σημείο στην ζωή της παλιάς πόλης, όχι μόνο για την δυνατότητα πανέμορφης περιπατητικής συζητήσεως, παιχνιδιού, άθλησης αλλά και για βόλτα των κατοικίδιων, υπό την προϋπόθεση να τηρούνται οι κανόνες ασφάλειας και ευπρέπειας (φίμωτρο, σακούλες απορριμάτων κτλ).

Έχω τέσσερις μικρούς σκύλους που απολαμβάνουν τα παιχνίδια και το τρέξιμο στην Τάφρο. Συχνά συναντώ και άλλους φίλους με τα κατοικίδια τους στην βόλτα μας. Η πρόσφατη ιστορία με την φόλα μας έχει αναστατώσει γιατί ξαφνικά αισθανόμαστε ανασφάλεια για τα "φιλαράκια" μας, ακόμα και σε έναν χώρο που κανένας δεν έχει προφανή "λόγο" να τα ενοχλήσει.

Αν οι υπεύθυνοι του χώρου, θεώρησαν σκόπιμο να τοποθετήσουν δηλητηριώδη παγίδες για να μην πηγαίνουμε με τους σκύλους μας εκεί, δεν θα ήθελα καν να το σκέφτομαι!!! Σε περίπτωση που το είναι μεμονωμένο περιστατικό κάποιου "διαταραγμένου" συμπολίτη μας, δεν θα πρέπει να γίνουν έλεγχοι και να ενεργοποιηθεί και η αστυνομία;

Αν λοιπόν ένα παιδί πάει με τον σκύλο του βόλτα, παίζουν, φάει το σκυλί φόλα και πεθάνει στα χέρια του, γνωρίζουμε όλοι τι θα συμβεί. Ο μόνιμος ψυχικός τραυματισμός του και η ανούσια απώλεια μιας ζωής και μιας συντροφιάς, προς όφελος τίνος; Δε θέλω καν να σκεφτώ την τυχόν έκθεση σε πανίσχυρο δηλητήριο του ίδιου του παιδιού...

Μήπως δεν θέλουν τα παιδιά και τα σκυλιά να παίζουν ή εμάς να κάνουμε την βόλτα μας με δήθεν πρόφαση του "αρχαιολογικού" χαρακτήρα; Καταλαβαίνουμε, όλοι εμείς που με σεβασμό στο χώρο τον χρησιμοποιούμε πως υπάρχουν μερικοί ανεύθυνοι που απλά αφήνουν τα κόπρανα των ζώων τους και προκαλούν κάθε λογής προβλήματα, αλλά αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με απλή σύσταση ή και πρόστιμο σε συνεννόηση με την δημοτική αστυνομία και δεν είναι φαινόμενο που μπορεί να καταπολεμηθεί με "θανατο" του ζώου. Γιατί επιτέλους δεν τοποθετούν καλαίσθητους κάδους απορριμμάτων για να μπορούμε και εμείς να ξεφορτωνόμαστε εύκολα τις ακαθαρσίες που μαζεύουμε; Η ολική απαγόρευση μέσω εκφοβιστικών μεθόδων, που απαγορεύονται ρητά από την ΕΕ, και μας ντροπιάζουν στο εξωτερικό δεν είναι λύση. Αλλά ας μην γελιόμαστε, η τάφρος κατασκευάστηκε ως τόπος θανάτου...Εκτός κι αν δεν θέλουν καν να είμαστε φιλόζωοι.

Κατανοώ τις προεκτάσεις του θέματος και τις ευθύνες τόσο των "ιδιοκτητών" κατοικίδιων, όσο και της πολιτείας, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί μια λογική λύση.

Η φιλοζωία είναι πολιτισμός, δείχνει σεβασμό και προάγει την υπευθυνότητα. Και πάλι ευελπιστώ να μην είναι πολιτική κάποιων αλλά απλό μεμονωμένο περιστατικό...

Παλιά Πόλη, προβληματισμών συνέχεια...

Ορισμένα πράγματα, ως κάτοικος Παλιάς Πόλης δεν τα έχω καταλάβει...

Το πρώτο που με προβληματίζει, είναι ποιοι τελικά έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση με το αυτοκίνητο τους εντός των τειχών. Αν είναι κάτοικοι μόνο, τότε το πάρκινγκ στο Παλάτι ή στην Πλατεία Χαρίτου θα έπρεπε λογικά να είναι γεμάτο κυρίως το βράδυ, που έχουν επιστρέψει όλοι σπίτι τους. Επίσης θα έπρεπε να έχει σχεδόν τον ίδιο αριθμό αυτοκινήτων χειμώνα-καλοκαίρι. Κάτι που δεν συμβαίνει όπως θα καταλάβατε.
Δεύτερον, πως είναι δυνατόν να φυλάσσεται η πόλη μόνο από την πύλη στην Πλ. Σύμης, ενώ όλες οι άλλες είναι ελεύθερες με την δικαιολογία ότι και καλά αποτελεί τροχαία παράβαση η είσοδος. Μήπως ζείτε σε άλλο κόσμο; Μήπως πιστεύετε πως με ένα σήμα θα σταματήσουν αυτοί που γνωρίζουν τη παρανομία τους, την είσοδο τους εντός των τειχών; Ή μήπως είδατε ξαφνικά μια διαφώτιση του κόσμου προς τον σεβασμό του μνημείου που δεν είχατε παρατηρήσει πριν;
Τρίτον, το μνημείο πρέπει να προστατεύεται μόνο το καλοκαίρι; Είναι δυνατόν η προστασία και ο σεβασμός να έχουν εποχιακό χαρακτήρα; Έχετε κάνει βόλτα χειμώνα Σαββατόβραδο, να δείτε τις κόντρες στην Σωκράτους, μηχανάκια να τρέχουν σαν τρελά στους δρόμους πατώντας σκύλους, γάτες και πεζούς, ενώ η σειρά των σταθμευμένων αυτοκινήτων είναι ατέλειωτη; Αυτός είναι ο σεβασμός που παρατηρήσατε; Τι απέγινε η ιδέα των ηλεκτρικών οχημάτων για τις ανάγκες των κατοίκων και επισκεπτών; Μια ριζική λύση θα ήταν η πλήρης απαγόρευση, αλλά γιατί δεν ξεκινάμε από τον περιορισμό και τον έλεγχο των υπαρχόντων;
Τέταρτον, πως γίνεται, να επιτρέπεται σε ορισμένους επιτήδειους να καταλαμβάνουν τετραπλάσιο χώρο από το κατάστημα τους με παράνομα τραπεζάκια, ενώ παράλληλα κλείνουν τους δρόμους εμποδίζοντας την πρόσβαση και οι υπεύθυνοι να να σφυρίζουν αδιάφορα; ... Δεν θέλω να θίξω κανέναν από τους εργαζόμενους στις αρμόδιες υπηρεσίες, την δουλειά τους κάνουν, με βάση τις οδηγίες που έχουν...
Πέμπτον και για να μην μακρηγορώ, είμαι απηυδισμένος από την κατάσταση που επικρατεί, με τους φασαριόζους "συγκεκριμένους" νυχτερινούς καταστηματάρχες, που ενώ γειτονιές ολόκληρες ξεσηκώνονται από τα ηχοσυστήματα μεγέθους αρένας, παραμένουν χρόνια τώρα μόνιμη πηγή ενόχλησης; Και ξεκαθαρίζω, δεν αναφέρομαι σε όλους, γιατί οι περισσότεροι ομορφαίνουν την ζωή στην παλιά πόλη με το μεράκι τους, αλλά σε κάποιους που την θεωρούν τσιφλίκι τους.
Με ενοχλεί να κάνω βόλτα το βραδάκι και να με τραβάνε στα μαγαζιά τους, να ακούω χίλιες δυο μουσικές σε ένα στενό δρομάκι στην διαπασών (και αν ο ένας είναι δυνατά είναι αναγκαστικά κι ο άλλος), να προσπαθώ να περάσω πάνω από τα τραπέζια, να βλέπω τον τύπο με το αμάξι του -μη κάτοικο- να απαιτεί να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στους πεζούς για να πάει όσο πιο κοντά στο προορισμό του μπορεί, χίλιους δυο να μπαίνουν παράνομα ή ανάποδα σε μονόδρομους και να σε βρίζουν αν εσύ ως κάτοικος δεν κάνεις πίσω ή να σε κοιτούν με απάθεια, ενώ όλοι με τα μηχανάκια να οργώνουν τα στενάκια με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφού ουδείς από την τροχαία ή την δημοτική αστυνομία δεν τους σταματά. Αν είμαι παράξενος και ιδιότροπος, πείτε μου το παρακαλώ και απλά θα αλλάξω κατοικία. Αλλά δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από την γοητεία των τειχών!
Αυτήν την πραγματικότητά βλέπω, χειμώνα καλοκαίρι και κανένας δεν μπορεί με τα λόγια του να μου την διαστρεβλώσει. Ζητώ την κατανόηση σας για τον τόνο μου, αλλά η ευγένεια προηγούμενων επιστολών μου πήγε στράφι. Εύχομαι τουλάχιστον την επόμενη χρονιά τα πράγματα να είναι καλύτερα. Εάν σας αρέσει να είναι η πόλη μας στολίδι και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, δεν θα έπρεπε να αρχίσουμε να της συμπεριφερόμαστε έτσι; Από τον τουρισμό δεν ζούμε ή κάνω λάθος; Είναι θέμα πολιτισμού και καθήκοντος προς την πόλη μας.

σκυλολοι...

dogs

θα ήθελα να μοιραστώ τις φωτογραφίες των σκύλων μου...

πολιτικη φυσις

Με λύπη μου παρακολουθώ την τηλεοπτική προεκλογική διαμάχη πάνω από το πτώμα της Πελλοπονήσου... ο ένας άχρηστος ρεμούλας ρίχνει ευθύνες στον άλλο... είμαι αναγκασμένος όπως και κάθε έλληνας ή πολίτης που σέβεται τον εαυτό του να πάρω θέση. Δεν είναι δύνατον να απέχω από αυτήν την διαδικασία, πρέπει να δώσω το παρόν ώστε να φανεί η απογοήτευση μου από το πολιτικό κατεστημένο που ελπίδες δεν μου δίνει και τη φύση μου καταστρέφει. Κανένα μεγάλο κόμμα δεν μπορεί να καρπωθεί τον εκνευρισμό μου γιατί δεν έχουν την λύση και από τα μικρά θα προτιμήσω αυτό με τις μεγαλύτερες οικολογικές ανησυχίες. Αυτό είναι πλεόν και το μόνο κριτήριο μου, ο σεβασμός στη φύση. Οι συνέπειες στη φύση οποιασδήποτε ενέργειας μας πλέον, πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν. Τι να τα κάνεις τα λεφτά αν δεν έχεις μελλον;

Έγινε πράξις

Πρεμιέρα χθες για την παράσταση "Σκουπίδια" του Γιάννη Ξανθούλη από την θεατρική ομάδα "Πράξις". Μια δυναμική κωμική-τραγική ευαίσθητη μαύρη παράσταση σε ένα εκπληκτικό κείμενο του κορυφαίου Έλληνα θεατρικού συγγραφέα. Η σκηνοθεσία του Κώστα Κατσουλάκη σε συνδυασμό με την μουσική του Μιχάλη Τούμπουρου, απογείωσαν τους ηθοποιούς της ομάδας, προσφέροντας μοναδικό θέαμα για τα δεδομένα μιας "ερασιτεχνικής" κατ' όνομα μόνο παράστασης. Η δύναμη των "ερασιτεχνών" ηθοποιών στηριζόμενη στην πετυχημένη σκηνοθεσία, ακουμπά τα όρια του επαγγελματισμού, ενώ υπάρχουν στιγμές που οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές.

Η αποστολή πέτυχε λοιπόν, και ο θεατής μπορεί να ταξιδέψει "πίσω" στο 2007, να αναπολήσει την πραγματικότητα του και να προβληματιστεί γελώντας από τα κωμικοτραγικά δρώμενα των χαρακτήρων. Το έργο, ακροβατώντας ανάμεσα στα όρια του μιούζικαλ, της επιθεώρησης και της δυνατής μαύρης κωμωδίας, προσφέρει και δυνατές συγκινητικές στιγμές, που σύντομα ξεπερνιούνται κάτω από την ταχύτατη ροή του, παρά την σχετικά μεγάλη διάρκεια (2 ώρες και 20'). Η παράσταση είναι εξαιρετική, με σκουπίδια για σκηνικά, ανακυκλώνοντας έστω και για μια φορά την χρήση τους, με συνεχή εναλλαγή εικόνων, χορευτικών, καυστικής διάθεσης και χιούμορ.

Πολύς κόσμος βρέθηκε στην πρεμιέρα του έργου, φεύγοντας όλοι με καλές εντυπώσεις. Στα θετικά η παρουσία των αρχών του τόπου, ιδιαιτέρως του Νομάρχη κ. Μαχαιρίδη και του Αντιδημάρχου κ. Ταρασλιά, που έδειξαν έτσι την πρόθεση στήριξης στις σοβαρές τοπικές προσπάθειες.

Η παράσταση θα συνεχιστεί μέχρι την Τρίτη 7 Αυγούστου στο κινηματοθέατρο "Ρόδον", ξεκινά στις 9 και κάτι (για να προλάβουν όσοι δουλεύουν μέχρι τις 9) και η τιμή εισιτηρίου είναι μόλις 12€.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΕ ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΠΗΓΩΝ

Γκιζάνι. Το μικρό ψάρι ζει μόνο στο σμαραγδένιο νησί και θεωρείται απειλούμενο είδος

Με χλωρίνη εξοντώνουν το σπάνιο γκιζάνι της Ρόδου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Ζαχαριάδης

ΑΓΝΩΣΤΟΙ, χρησιμοποιώντας χλωρίνη, εξόντωσαν μεγάλο μέρος από τον πληθυσμό του σπάνιου ψαριού του γλυκού νερού γκιζάνι, που ζει μόνο στη Ρόδο. Η εγκληματική ενέργεια έγινε σε λίμνη των Επτά Πηγών και μαζί με το γκιζάνι εξοντώθηκαν και πολλά χέλια, καβούρια και μικρές χελώνες που ζουν στην ίδια περιοχή. Πρόκειται για μεγάλη καταστροφή, δεδομένου ότι το γκιζάνι θεωρείται από τα πιο απειλούμενα ψάρια των γλυκών νερών της Ευρώπης. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι σε άλλες περιοχές της Ρόδου (όπως π.χ. η λίμνη των Νάνων) έχει εξαφανιστεί, ενώ τελευταία εμφανίζεται συνεχής τάση μείωσης του πληθυσμού του. Επιστήμονες του Υδροβιολογικού Ινστιτούτου Ρόδου μετέβησαν χθες στις Επτά Πηγές, όπου πράγματι διαπίστωσαν την καταστροφή. Μάλιστε βρήκαν γύρω από τη λίμνη και οκτώ μπουκάλια χλωρίνης, που προφανώς χρησιμοποίησαν οι άγνωστοι δράστες. «Εκτίμησή μας είναι ότι οι δράστες είχαν κύριο στόχο να πιάσουν τα χέλια», είπε στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ανδρέας Ζούλας, ο οποίος προσέθεσε ότι «ρίχνοντας το υγρό μπόρεσαν να ζαλίσουν τα χέλια για να τα ψαρέψουν, παράλληλα όμως προκάλεσαν και τη θανάτωση των σπάνιων ψαριών». Το γκιζάνι είναι ψάρι μικρού μεγέθους (φτάνει έως 12 εκ. μήκος), ζει αποκλειστικά στα γλυκά νερά της Ρόδου και προστατεύεται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από την ελληνική νομοθεσία, καθώς θεωρείται «είδος προτεραιότητας» και περιλαμβάνεται στο Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Όπως λέει η ιχθυολόγος Μαρία Φωκά, το γκιζάνι απαντά σε πολλά ρέματα, υδατοδεξαμενές και πηγές της Ρόδου και θεωρείται ένας «μικρός πρωταθλητής της επιβίωσης» γιατί καταφέρνει να ζει στο εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον των ρεμάτων, που τοv χειμώνα πλημμυρίζουν και το καλοκαίρι στο μεγαλύτερο μέρος τους ξεραίνονται. Το γκιζάνι ζει μέχρι τρία χρόνια και αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το όνομά του πήρε από τον Ιταλό καθηγητή Αλεσάντρο Γκίζι, που το εντόπισε στη Ρόδο αρχές του 1900.